Nuwe Afrikaanse eBoek in Biker-taal

August 5, 2013 in Uncategorized

eBoek oor 'n Biker

eBoek oor ‘n Biker

 

Chock Nel se unieke nuwe eBoek in “biker” Afrikaans verskyn eersdaags by myAfrikaans.

Kliek hier om ‘n uittreksel te lees. 

Hierdie boek is geskryf deur ‘n Biker…..

Chocknel (EK)

Ek en my Biker vriend Victor Kulikowski (Nou nog n Facebook vriend) was in 1976 in ‘n baie groot motorfiets ongeluk betrokke in Windhoek. Ek ‘n vergruisde regter been in die ongeluk opgedoen..

Alles en alles was ek vir drie jaar en twee maande in gips gewees, meer as vyf groot operasies en vele klein operasies. Ek was alles te same meer as nege maande in die hospitaal gewees.. Ook was ek vir meer as drie en ‘n half jaar op krukke gewees.. Gelukkig is beserings van so ‘n aard, sou jy dit oorleef, is dit iets wat met tyd genees en jy leer om met die gevolge wat die beperkings op jou fisiese lewe plaas mee saam te leef en aan te pas. Daar is egter die sielkundige kant wat op die einde van die dag ‘n baie baie groter inpak op jou lewe vorentoe kan hê, as wat jy ooit sou kon droom en wat net duideliker word soos die jare aanstap..

In my spesifieke geval was by verre die grootste letsel wat ek oorgehou het die eerste paar maande in die hospitaal direk na die ongeluk die geweldige pyn.

Die verdowingsmiddel “Pathadine” was kort op die mark was en die indruk van die medici was dat dit ‘n “relatiewe” skadelose verdowingsmiddel is aangaande moontlike verslawing. Dit is dalk die geval wanneer die verdowingsmiddel vir kort periodes gebruik word maar verseker nie as dit vir meer as drie jaar op ‘n gereelde basis en vir tye tot ses weke op n slag aan jou toegedien is nie. Van dit kan ek getuig.

Dit was ongeveer drie jaar na die ongeluk wat ek stadig aan besef het ek is ‘n volslae verslaafde. Aanvanklik wil mens mos nie aanvaar dat dit wel die geval is nie, daar is mos altyd verskonings om die harde waarheid mee te probeer verdoesel..Daar kom egter ‘n tyd wat jy dit eenvoudig nie meer kan ontken nie! Oor die dinge wat ek beleef het as gevolg van hierdie verslawing kan ek ‘n baie dik boek skryf. Ek gaan dit egter nie hier doen nie want dit is nie die doel van hierdie werk nie..

Ek sal egter net kortliks ‘n paar van die donkerste dinge wat met my gebeur het hier noem.

Ek het n vrou en drie kinders verloor wat op die einde van die dag net nie meer kans gesien het om my as deel van die familie te aanvaar nie.. Ek blameer hulle nie, wie wil tog ‘n verslaafde as ‘n man of Pa hê..

Al wat ek egter ter verdediging kan sê is dat gedurende die tydperke wat ek wel nugter was, en dit kon soms vir tydperke van twee jaar en selfs meer wees, het ek myself oor ‘n hoek gewerk om dan ten minste te probeer opmaak aan die materiële kant van die lewe vir dit wat ek kort geskiet het aan die geestelike kant. Ek kan darem met trots sê dat die materialistiese kant van die 25 jaar wat ek wel deel was van die gesin, ons as gesin heelwat beter gelewe het as die gemiddelde persoon met my kwalifikasies. Daaroor kan baie ook van getuig. Verder sal ek ook met trots kan sê dat nooit in al die 25 jaar as gesin ooit my kinders of vrou enige fisiese ding aangedoen nie, alhoewel dit nie so was in die geestelike afdeling nie. Ek het nooit my hande vir my vrou gelig nie en het nie eenkeer haar gevloek verneder of kras taal teen haar gebruik nie. Ek kan die selfde oor my kinders ook sê. Ook wil ek noem dat op my manier het ek alles menslik probeer om die verslawing te oorwin. Ek was vyf keer in inrigtings, maande aaneen by ‘n psigiater, jare lank op Prozac, alles met die een doel voor oë om die verslawing te oorwin. Ongelukkig is enige vorm van verslawing nie iets wat al deur enige verslaafde, maak nie saak aan wat die verslaafde aan verslaaf is, nog ooit oorwin is nie. Die beste wat die verslaafde ooit kan voor hoop en bid is om tot n “skiet stilstand” of soos die Engelse woord “Truce” te kom. Die bewys hiervan is : Wys my een (en hier gebruik ek net n voorbeeld) volslae alkoholis wat met medikasie of sielkundige hulp weer ‘n normale alkohol verbruiker geword het..

Wat normale mense van alle vlakke van die lewe laat opeindig as ‘n verslaafde is tot vandag toe nog een van die grootste raaisels vir die mediese wetenskap. Dit het vir my baie baie jare geneem om hierdie harde feit te aanvaar.

Die gevolg wat ‘n verslawing op die verslaafde se lewe het is regtig onbeskryflik. Behalwe vir ‘n handjie vol vriende wat my persoonlike geskiedenis ken en my so aanvaar het is vriende iets wat ander mense het, nie ek nie. Ongelukkig is dit ook die geval met familie, volgens my ondervinding, nog baie baie meer so..

Vandag blameer ek nie meer vriende of familie wat hierdie posisie van verwerping teenoor my aangeneem het nie. Dit is hulle reg om te kies met wie hulle wil assosieer. Ek wens hulle ook net die beste toe wat die lewe hulle kan bied.

Hierdie verslawing was en is ‘n probleem waarteen ek vir die res van my lewe sal swoeg en baklei. Een van die mees effektiefste teenvoeters vir dit het ek oor die jare geleer is om die lewe as ‘n groot grap te sien. Dit klink seker erg, maar om die lewe ernstig op te neem is iets wat my baie baie vinnig onderkry want daar is dood eenvoudig te veel “Hoekoms” waarvoor niemand op hierdie planeet ‘n antwoord voor het nie.

Ek is baie lief om die humor in alles, maak nie saak hoe klein dit is nie, raak te sien en uit te buit. Dan is ek ook lief om in ‘n droom wêreld te leef waar ek die mooi van die lewe om myself kan draai soos ‘n kombers. Dit word baie duidelik weerspieël in my boek se hoof verhaal “Snoepi goete” en my kort verhale en sêgoed waarmee ek vorendag kan kom. Jy kan dan met reg vra hoekom noem ek die dinge, wat het dit met jou te doen?? Die antwoord is eenvoudig. As dit die enigste positiewe aspek is wat ek uit die verslawing van ‘n leeftyd kan kry, naamlik die gawe om mense te laat lag en om ‘n storie te kan vertel wat aanklank vind by baie, dan is dit iets wat ek met albei hande sal aangryp. Daar is absoluut niks anders mooi en goed uit hierdie verslawings-saga nie en ek deel dit graag met almal. Verder voel ek dit is jou goeie reg om te weet met wie deel jy want ek wil myself nie voorgee as iets wat ek nie is nie…..

So aanvaar my soos ek is, of verwerp my. Dit is jou demokratiese reg..Gun my ook net ‘n klein bietjie sonskyn, soos wat ek vir jou gun. Ek het ‘n prys betaal vir daardie stukkie sonskyn wat bitter bitter min mense ooit die vaagste benul voor sal hê en ek sal daardie paaiement bly betaal tot die dag wat ek nie meer hier is nie…………………………….

Chocknel

Ps. Die Taal (genre) wat hier gebruik word is soos dit is want dit kom uit die hart uit en dit was hoe ons dinge gepraat het daardie tyd.

Ontwikkeling van ‘n internasionale sosiale media leer- en ontmoetingsplatform vir Afrikaans

July 24, 2013 in Uncategorized

Digitaal Dialoog in Amsterdam, Nederland, beplan om in samewerking met ‘n aantal belanghebbende Suid-Afrikaanse en buitelandse organisasies (wat hulle vir die bevordering van die Afrikaanse taal beywer), op 21 Februarie 2014 ‘n innoverende en baanbreker sosiale media leer- en ontmoetingsplatform vir Afrikaans te loods.

Die gekose datum vir die lansering van die platform val saam met UNESCO se Internasionale Moedertaaldag, ‘n gepaste geleentheid om ‘n nuwe inisiatief ter bevordering van Afrikaans, in Suid-Afrika en wêreldwyd, op die agenda te plaas. Moedertale word wêreldwyd bedreig; volgens kenners sal daar oor ‘n honderd jaar maar 10% van die wêreld se moedertale nog bestaan.

Die marginalisering van moedertale lei tot ‘n verarming van die kulture van die wêreld en sekerlik ‘n verarming van die Suid-Afrikaanse “kultuurspektrum”. Daarom ook het UNESCO 21 Februarie uitgeroep tot Internasionale Moedertaaldag.

Die grondslag vir die ontwikkeling van ‘n Afrikaanse Sosiale Media-platform is die slagspreuk van Unesco: “Taal maak saak”. Taal maak saak om sosiale insluiting, sosio-ekonomiese ontwikkeling en kulturele identiteit van die moedertaalspreker te verseker. Digitaal Dialoog sal ‘n Afrikaanse Sosiale Platform ontwikkel wat gerig is op die bevordering van Afrikaans in kwaliteit skool- en beroepsgerigte opleiding, op kulturele en media gebied, en in die kuberwêreld. Aangesien Nederlands ‘n wêreldtaal is met meer as 23 miljoen sprekers sal hierdie voorgenome Afrikaanse Sosiale Platform aktief die bande tussen Afrikaans en Nederlands fasiliteer en bevorder.

Bande met die Nederlandse Taalunie met as taalgebied Nederland, België en Suriname word eweneens ondersteun en uitgebou. Belangrik in dié verband is dat op 6 Februarie 2012 die Interparlementêre Kommissie van die Nederlandse Taalunie ‘n aanbeveling aan die Komitee van Ministers aanvaar het om Afrikaans aktief te ondersteun.

Om hierdie uitstekende geleentheid nie onbenut te laat verbygaan nie, wil Digitaal Dialoog in samewerking met myafrikaans.com, ander inisiatiefnemers en vennoot-organisasies met hierdie projek verseker dat Afrikaans ‘n steeds hegter band met die Nederlandse taalfamilie ontwikkel en in die toekoms voortbestaan.

Die projek sal poog om alle Afrikaanssprekendes in die wêreld te bereik en te betrek, en sal ‘n a-politiese karakter hê. Die wisselwerking en kontak met ander minderheidstale in Suid-Afrika sal bevorder word. Afrikaans keer spreekwoordelik terug na sy multikulturele wortels. Hierdie projek sal in alle opsigte inklusief wees en uiteraard die multikulturele spektrum van Afrikaanssprekendes ontsluit. Visie AllesAfrikaans (werktitel van die projek) sal ‘n breë platform bied vir kommunikasie, samewerking en ontwikkeling van Afrikaanssprekendes wêreldwyd.

Die platform sal ‘n innoverende maar gebruikersvriendelike elektroniese leeromgewing (elo) daarstel wat ontwikkel is vir formele en informele onderwys op skool-, naskoolse- en beroepsvlak. AllesAfrikaans sal verder (uiteraard in nou samewerking met sy vennote), verskillende opvoedkundige- en leerprogramme, veldtogte en ander aktiwiteite ontwikkel en implementeer om sodoende die volgende projekdoelwitte te verwesenlik.

Projekdoelwitte

- Die bevordering van Afrikaans as ‘n middel tot sosiaal ekonomiese ontwikkeling ‘n Moedertaal verskaf identiteit en geborgenheid aan ‘n spreker. Hierdie beginsel sal die primêre uitgangspunt wees vir die bou en ontwikkeling van ‘n internasionale sosiale media gemeenskap vir Afrikaans. Die fokus sal nie alleen geplaas word op die bevordering van Afrikaans deur middel van die bekende sosiale media funksies (verskaffing van informasie en kennis-uitruil, e-kletsprogramme, ensovoorts) nie, maar klem sal veral gelê word op die daadwerklike samewerking van belanghebbendes. Hierdie samewerking sal weldeurdagte formele en informele programme ter bevordering van Afrikaans in die breedste sin van die woord ten doel hê. Hierdie projek sal uitreik na multikulturele Afrikaansprekende arm en agtergeblewe gemeenskappe.

- Die ontwikkeling en implimentering van ‘n Afrikaanse Kubergemeenskap: Afrikaans in die wolke! Die aanpak, programme en instrumente van die AllesAfrikaans- projek sal uniek en innoverend wees. Die projek sal ‘n sosiale platform ontwikkel wat funksioneer as ‘n Afrikaanse kubergemeenskap. Hierdie kubergemeenskap sal die Afrikaanssprekende, waar hy hom ook al in die wêreld bevind, se voorkeur keuse wees indien die individu wil kuier in Afrikaans, sy besigheidsnetwerk wil uitbou, inligting wil verkry oor enige aspek van die Afrikaanse taal, gemeenskapsontwikkingsprojekte van stapel wil stuur, aanlyn skool en naskoolse e-kursusse in Afrikaans wil bekom, of e-Produkte soos eBoeke wil aankoop.

- Die skep en ontwikkeling van ‘n aantal aanlyngemeenskappe vir groei.  Die projek sal saamgestel word uit aanlyngemeenskappe vir groei (“community’s for growth”) wat die spesialiteitsgebied is van Digitaal Dialoog. Digitaal Dialoog sal (ook) die bou en ontwikkeling van hierdie aanlyn-groeigemeenskappe behartig. ‘n “Gemeenskap vir groei” is ‘n kuberplatform waar daar in Afrikaans geleer en gewerk kan word. Die gemeenskap sal ‘n bymekaarkomplek wees vir byvoorbeeld die Afrikaanse moeder in Perth, die student in Londen, die rekenmeester in Dubai, die verpleegster in Saudi-Arabië en die au pair in Nederland wat hulp of inligting soek, wat mede-Afrikaners in die onmiddellike omgewing wil ontmoet, inligting wil deel of aan besprekings wil deelneem. Ook bied dit ‘n skool in byvoorbeeld Putten of Ede die geleentheid om kontak te maak met een in Soweto of Montagu. Die moontlikhede vir kulturele en akademiese uitruil is legio. Met ‘n beeldbel-fasiliteit kan leerders uit verskillende lande selfs ‘n kykie neem in die ander se klas.

Belangrikste (potensiële) rolspelers:

Taalverwante organisasies en onderwys in die spesifieke lande. Afrikaanse skrywers en digters en hul lesers (in Suid Afrika en wêreldwyd) kom op ‘n aktiewe ‘deel, leer en geniet’ platform bymekaar. Individuele Afrikaanse skrywers, digters en ander kunstenaars (hedendaags en populêr ) bou sub-gemeenskappe vir hulle lesers/aanhangers ensovoorts. Programme vir die stimulering van Afrikaanse kuns en kultuur kry gestalte in byvoorbeeld sogenaamde ‘MiniBoekies’ (kort verhale, digkuns, artikels in die vorm van wiki’s ter verspreiding). Dink ook aan kompetisies soos “Beste MiniBoek van die Jaar”, ensovoorts. Afrikaanse tuisskoling vir die moeder in Londen wat haar kind haar moedertaal wil leer. Skakeling tussen kinders uit die Afrikaanse diaspora en hulle ou Afrikaanse maatjies in die ‘moederland’. Koppeling van die diaspora (skoolgaande) kinders met Afrikaanse klaskamers.

Afrikaanse kunstenaars ‘in die klas’: ‘n gemeenskap bestaande uit Afrikaanse kunstenaars, musikante, ensovoorts wat hul talente met ander en veral met jong leerders deel. Populêre Afrikaanse kunstenaars moedig hulle eie bewonderaars en veral jong leerders aan om op kreatiewe maniere aan die slag te gaan met Afrikaans. (Die Heuwels Fantasties, Straatligkinders, Adam Tas, Bobby van Jaarsveld, Dewald Wasserfall, Theuns Jordaan, Adam, Juanita du Plessis, Kurt Darren, Snotkop en andere) Dit gemeenskap verteenwoordig ‘n groot waardetoevoeging aan formele sowel as informele Afrikaanse onderwys en bied vele kreatiewe moontlikhede

  • Afrikaanse taal-instellings in die breedste sin van die woord,
  •  Onderwys (Suid-Afrika, internasionaal met klem op Nederland, Vlaandere en Suriname), – Afrikaanse tuisskole,
  • Kulturele instellings, – Afrikaanse popkultuur en gewilde media,
  • Afrikaanssprekendes (tuis en internasionaal) en alle andere Afrikaanse taalgeïnteresseerdes,
  • Die Nederlandse Taalunie (http://taalunie.org/wat-doet-taalunie),
  • Nederlandse skole en Universiteite,Reeds bestaande webwerwe (bv, LitNet) kan deur die AllesAfrikaans-platform ‘n baie breër reikwydte verkry,
  • Organiseerders van Afrikaanse taal- en kulturele feeste,
  • Afrikaanse Handelsinstituut,
  • AfriSake,
  • Die Afrikaanse Taalraad,
  • Die ATKV,
  • Die Woordfees,
  • Woorde open Wêrelde,
  • Die FAK.

Die aanlyngemeenskappe waaruit die platform saamgestel is, word gevorm deur ‘n aantal verskillende “belange-gemeenskappe”, elk met sy eie doelstelling en programme, vertikaal georganiseerd in die moedergemeenskap.

Voorbeelde van gemeenskappe:

  • Afrikaanse en Nederlandse, Vlaamse en Surinaamse skole (onderwysers en leerlinge) ontmoet mekaar in die kuberruimte / ‘in die wolke’ vir samewerking. Die gemeenskap en programme vorm ‘n strukturele onderdeel van die (ekstra) curriculum van die skool, byvoorbeeld gekoppel aan bestaande vakke soos Afrikaans/Nederlands, maatskappy-leer of vakke gerig op die persoonlike ontwikkeling (kulturele uitwisseling) van die leerling. Skole bestee roosterure aan die program.
  • Studie- en loopbaan oriëntasie vir persoonlike en professionele ontwikkeling (m.b.t. Lifelab Projects);
  • Die bejaarde en sosiale media;
  • “Cross cultural co-learning for global good”;
  • AllesAfrikaans (projek vir samewerking met het Nederlandse, Vlaamse, Surinaamse en Suid-Afrikaanse onderwys t.b.v. moedertaal-bevordering). Hierdie nuwe projek, AllesAfrikaans, soos hierbo beskryf, het die oogmerk om ’n lewendige internasionale internet platform te skep.

Inisiatiefnemers

Johan Allers

Johan Allers, voormalige senior-buitelandse korrespondent by die SAUK/SABC is die afgelope 5 jaar in Nederland besig met die ontwikkeling van www.LifeLab.nl en Digitaal Dialoog.

LifeLab is ‘n digitale leeromgewing vir studie- en loopbaanorientasie en bied ‘n platform waarop leerders in kontak en kommunikasie kom met hul toekomstige werkgewers. Dit alles staan in die teken van persoonlike en professionele ontwikkeling.

Digitaal Dialoog ontwikkel gemeenskappe vir groei in die kuberruimte.

Louis Krüger

Louis Krüger is ‘n Afrikaanse skrywer, reeds geruime tyd woonagtig in Nederland, waar hy skipperspredikant is. Voorts is hy betrokke by enkele ontwikkelingsprojekte in Suid-Afrika (www.buildonarock.nl), en beywer hy hom vir die bevordering van Afrikaans in Nederland. 

André Beukes

André Beukes was 15 jaar ‘n personeelbestuurder in Suid-Afrika. In 2009 verhuis hy na Nederland waar hy ‘n LLM graad in Europese en Internasionale Arbeidsreg met lof behaal aan die Tilburg Universiteit . Tans is hy ‘n menslike hulpbronkonsultant in Rotterdam. In 2012 begin hy ‘n Afrikaanse eBoekwinkel en e-uitgewer, myAfrikaans.com wat Afrikaanse e-produkte beskikbaar stel vir die Afrikaanse leser wêreldwyd.
Google

 

Kan ‘n eBoek geteken word?

June 10, 2013 in Uncategorized

Lesers is mal daaroor as ‘n skrywer ‘n persoonlike boodskap skryf in ‘n boek en skrywers geniet dit nog meer! 

Hoe nou gedaan as ‘n leser ‘n eBoek gekoop het, en ‘n skrywer ‘n boek-teken geleentheid hou?

Gary McLaren skryf dat alhoewel die tegnologie nog kraakvars is daar interessante oplossing bestaan waarmee skrywers eBoeke kan teken.

AuthorGraph

AuthorGraph is ontwikkel deur Evan Jacobs, voorheen ‘n Amazon programmeerder. Die leser versoek die skrywer om die eBoek te teken en om ‘n persoonlike boodskap by te skryf. Die boodskap en handtekening word op ‘n afsonderlike gelewer en omdat elke dokument uniek is kan die skrywer ‘n persoonlike boodskap skryf aan die leser. Die leser kan die boodskappe van verskillende skrywers bymekaar maak en die plaas om ‘n blog of Facebook.

Autography

Met Autography registreer ‘n skrywer sy eBoek op hulle webwerf en laai die toepassing (app) af op ‘n iPad. Die skrywer neem dan ‘n iPad saam na die bekendstelling van die eBoek of waar hy moontlik lesers kan ontmoet. As ‘n leser die skrywer vra om die eBoek te onderteken word die toepassing gebruik om boodskap te skryf en dit te integreer in die eBoek. Lesers kan die boodskap deel op sosiale media soos Facebook.

Inscribed Media

Inscribed Media is begin deur die skrywer Alivia Tagliaferri. Hierdie internet- gebaseerde toepassing stel ‘n skrywer in staat om ‘n eBoek te onderteken, persoonlike boodskappe te skryf, multimedia soos foto’s op te laai met enige rekenaar waar hy of sy ook al is. Die skrywer ontvang volgens Gary McLaren ‘n ePos van die boodskap in ePub in Kindle formaat.

Dit is duidelik dat eBoek – skrywers nie beperk word as dit kom by die teken van eBoeke by openbare optredes nie. Die inskrywing in ‘n eBoek sal veral waarde hê as die datum en plek van die boodskap bygevoeg word en die leser die inskrywing direk kan deel op sosiale media.

Bron

#eBoeke

Google

Moreel van Selfuitgee van eBoeke

June 1, 2013 in Uncategorized

PattersonSeesAdsasaWakeUpCall.png

Die uitgewersbedryf is in ‘n krisis – is eBoeke en selfuitgee dalk die rede daarvoor? James Patterson se onlangse advertensie in die New York Times Book Review waarsku dat vele klassieke werke nie die lig sou gesien het nie, sonder die rol wat uitgewers gespeel het nie.

Hy vra “Who will save our books? Our bookstores? Our libraries?” Volgens Futurebook.net is tradisionele uitgewers van mening dat dit immoreel is van skrywers om self hul boeke uit te gee en die uitgewer sodoende te systap. Uitgewers is van mening dat hulle die monopolie moet hê op die publikasie van boeke, want hulle ontwikkel brose nuwe talent en help arm nuwe skrywers oorleef. Sou aspirant skrywers ooit die mark betree het as dit nie was vir die ondersteuning en mentorskap van uitgewers nie?

Die uitgewersbedryf het tradisioneel volgens 80/20 persent reël gefunksioneer. Die winsgewende 20% boeke subsidieer die 80% niewinsgewende boeke. Suksesvolle skrywers wat hul eie eBoeke publiseer, is volgens uitgewers immoreel want nou subsidieer hulle nie meer die niewinsgewende nuwe skrywers nie.

Daar is waarheid in die argument in die ideale wêreld, maar uitgewers is besighede en die winsoogmerk is tog van kardinale belang. Skrywers ondervind dat uitgewers al meer van die skrywer verwag soos om verantwoordelikheid te aanvaar vir die taalkundige versorging van die boek en bemarking maar dat die persentasie van wins wat die skrywer ontvang al hoe kleiner word.

Die eBoek mark in Europa en die VSA is uiters winsgewend. Bloomsbury het bekend gemaak dat hul wins op eBoeke in 2012 verhoog het met 61% tot £9.1 miljoen. Futurebook.net vra die vraag oor hoeveel van die gerapoteerde wins gebruik is om nuwe belowende skrywers finansieel te ondersteun. In die VSA raak die uitgewersbedryf al meer senuagtig oor die selfuitgee eBoek-bedryf. Sekere syfers dui daarop dat tot 30% van die eBoekmark reeds verteenwoordig word deur selfpubliseer eBoeke.

Tradisionele uitgewers glo dat elke selfpubliseer eBoek-skrywer ‘n diepgewortelde behoefte het om deur ‘n hoofstroom uitgewer gepubliseer te word. Die stereotipe van ‘n verstrooide skrywer wat nie belas wil word met die besigheid aspekte van ‘n boek nie en hunker na die erkenning van hul talent deur ‘n uitgewer is vinnig besig om soos mis voor die son te verdwyn. Die moderne skrywer is ‘n entrepreneur en word ondersteun deur ondernemings soos myAfrikaans.com wat spesialiseer om aan die behoeftes van selfpublikasie eBoek-skrywers te voldoen.

Selfuitgee van eBoeke word al meer ‘n mode-neiging en ‘n aanduiding van kreatiewe status van die skrywer. Die Guardian berig dat Jim Carrey die nuutste bekende is wat sy eie eBoek uit gegee het. Carrey het eBoek vir kinders geskryf, en daar word voorspel as Carrey dit kon doen ander bekendes snel gaan volg

. JimCarreytoselfpublishmetaphysicalchildrensbookBooksguardiancouk.png

Die vraag is wie van die hoofstroom Afrikaanse skrywers elite soos André P Brink of Deon Meyer hul fortuin eerste gaan besproef in die selfuitgeemark.

Lees verder oor die onderwerp van selfuitgee eBoeke by futurebook.net

#eBoeke

Uittreksel uit ‘n nuwe eBoek “Verhale uit die Ander Wêreld”

February 19, 2013 in Uncategorized

Afrikaanse eBoek

Afrikaanse eBoek


Die Brandstapel


Uit die eBoek: Verhale uit die Ander Wêreld deur Andrew Barlow.

Die mens is `n bang wese. Daar is baie dinge waarvoor mense bang is en die belangrikste daarvan is seker die onbekende. Dit is verstaanbaar. As mense oor die algemeen baie sterk aan iets glo dan is daardie geloof `n gemeenskaplike eiendom. Enigiets wat dit bedreig, word dan met `n gesamentlike afkeur behandel en wee die enkeling wat die vrees ontketen.

So was dit vir baie lang eeue in die Westerse wêreld toe die kerk geglo het dat hy bedreig word deur sektes wat `n ietwat anders leerstelling as die amptelik goedgekeurde verkondig. Die staat was sonder uitsondering in baie nou vennootskap met die kerk. Dat daar van tyd tot tyd ook hewige botsings tussen staat en kerk ontstaan het is ook so maar dit verander nie die afhanklikheid van die twee aan mekaar nie.
Die duiwel was gedurende daardie baie lang eeue vir byna al die mense `n werklikheid. Die duiwel was dan ook die grootste bedreiging vir die kerk en die staat. Mense wat dus die duiwel aangehang het of wat deur die gemeenskap of die kerk of staat se organe en verteenwoordigers vermoed is die duiwel aan te hang was dan ook met die grootste vrees en veragting bejeën. Dit was maklik om `n onskuldige slagoffer te geword van so `n beskuldiging – en dit was uiters moeilik om die beskuldiging te weerlê.
Soms was die verhore op beskuldigings van kettery en heksery deur die sekulêre of die kerklike howe verhoor. Gewoonlik is die beskuldigde erg gefolter en gemartel om `n bekentenis van skuld te verkry. Die metodes wat gebruik was is deesdae uiters weersinwekkend. Geen mens; nouja byna geen mens; kon die foltering en marteling weerstaan nie en in byna al die gevalle is bekentenisse dus verkry. Almal, of byna almal se gewetes was dus bevredig. Reg het geskied. Nog `n gevaar vir die samelewing was verwyder.
Minderheid groepe was erg geteiken gedurende die tydperk. Een van die groepe wat die ergste onder die vyandigheid deurgeloop het was die Jode.
In die jaar vyftien honderd ses en dertig het die Spaanse Inkwisisie talle mense op allerhande klagtes verhoor wat op een of ander manier na die mening van die priesters die kerk en dus die geloof bedreig het. In die dorp in Zaragoza in Spanje het in daardie jaar `n Joodse man gesterf. Hy was `n handelaar en na sy dood het sy weduwee genoeg geld gehad om van te leef. Sy het `n huis aan die buitewyke van die dorp gekoop en alleen daar gaan woon.
Die vrou was lank en slank en soos die meerderheid van haar rasgenote het sy lang donker hare gehad. Haar oë was donker bruin en haar vingers lank en slank aanduidend daarvan dat sy `n fyn aanvoeling vir die kunste en musiek gehad het. Vir `n paar maande het sy rouklere gedra en toe soos voorheen toe haar man nog geleef het, het sy weer helderkleurige rokke gedra. Verskeie mans – Christene en Jode het toe by haar probeer kuier maar sy het op `n hoflike wyse aan hulle almal dit duidelik gemaak dat sy nie in hulle aandag belangstel nie.
Later was haar enigste besoekers Joodse vrouens.
Mense wat by haar huis verbygeloop het, het dikwels gehoor hoe sy musiek instrumente bespeel en sing. Sy het Hebreeuse liedere gesing. Die musiek was ontroerend en het vertel van die lang stryd wat haar mense gehad nadat hulle baie eeue tevore uit hulle tuisland verdryf is deur eers die Assiriërs en toe later deur die Romeine.
Dit was moeilike tye want die hele Europa en Brittanje het gebuk gegaan onder die periodieke voorkoms van die Swart Pestilensie wat miljoene mense afgemaai het. Mense was maklik agterdogtig teenoor andere. Die oorsaak van die siektes was nie bekend nie en miljoene katte is doodgemaak omdat hulle ook onder verdenking was. Die rotte bevolking, draers van die siekte, het dus vermeerder en die verspreiding en voorkoms van die pestilensie vererger.
Naomi Cohen, die vrou, het verskeie katte aangehou.
Iemand het by die plaaslike biskop gaan kla. Dit was genoeg. Naomi is gevange geneem en voor die Jesuïete tribunaal gebring. Sy was aangekla van kettery – omdat sy haar nie soos, die bevel op alle Jode in Spanje gerus het, as Christen bekeer het nie en omdat sy heksery pleeg deur die musiek te maak, katte aan te hou en die pes te versprei. Sy het die aanklagte ontken en geweier om bekeer te word. Die priesters het haar gefolter en gemartel. Sy het steeds geweier om aan die eise te voldoen en het ontken dat sy `n heks was.
Toe hulle uiteindelik nie daarin kon slaag om haar wil te breek nie is sy skuldig bevind en gevonnis om aan die brandstapel te sterf.
Op die bestemde dag is sy na die brandstapel gelei. Toe sy daar aan die paal tussen die brandhout vasgemaak is, het sy aan die biskop gesê:
“Jy sal van nou af aan nie meer rus hê nie!”
Die hout is aan die brand gesteek en sy het daar gesterf – soos baie duisende ander mense dwarsoor Europa en Brittanje gesterf het.
Daardie aand het die biskop weereens, soos op alle aande, aan die hoof van die tafel gaan sit om te eet. Daar was elke nag baie mense, almal belangrik in die samelewing, aan tafel. `n Bediende het sy glas vol wyn geskink en ander bediendes het die ander mense se glase vol geskink.
Toe hy sy glas lig om `n heildronk in te stel het hy en al die ander mense verstar.
Langs hom, skuins by en effens voor sy linkerskouer het die Joodse vrou gestaan. Lang swart hare, donker bruin oë, `n ligblou rok en haar regterhand langs haar sy gelig. Met die wysvinger gekrom in die teken van bevel om nader te kom. Stil. Geen geluid nie.
Die biskop het flou geword en van sy stoel afgeval.
Later het hy in sy kamer in die bed bygekom. Dit was pikdonker. Geen lig het gebrand nie. Geen lig het van buite gekom nie. Die klein venster was hoog teen die muur want sy woning was `n kasteel. Hy kon niks sien nie.
Toe in die donker sien hy haar weer. Sy staan langs sy bed duidelik sigbaar netsoos sy in die eetkamer was en sy roep nog steeds met die gekromde wysvinger. Hy het weer flou geword.
Daardie dag het hy beter gevoel en `n bietjie geëet. Toe het hy geslaap.
Toe dit aand geword het, het hy weer aan die hoof van die tafel gaan sit en gehoop dat die vrou nie weer sou verskyn nie. Hy het gedurende die dag vuriglik gebid en die priesters gevra om ook te bid dat hy verlos sou wees van die vrou.
Weereens toe die bediende sy glas vol wyn skink en hy dit oplig het die vrou verskyn. Weereens het hy flou geword. Weereens het hy daardie nag wakker geword en het sy weer in die stikdonker by hom verskyn.
Dit het `n week lank aangehou. Die biskop het kranksinnig geword en in dolle vrees een nag uit sy kamer gehardloop en by die lang trappe afgeval en sy nek gebreek.

Kliek hier om verder te lees!

#eBoeke

Maverickt Magistrate

January 10, 2013 in Uncategorized

Andrew Barlow se nuwe eBoek “Maverickt Magistrate” is binnekort beskibaar. Maverickt word gedefinieer as onafhanklik en om dit te koppel aan die amp van landdros klink soos ‘n kontradiksie. Word daar nie verwag van ‘n landdros om onafhanlik te wees nie?

Andrew Barlow sal in die eBoek die sluier ‘n lig oor wat die realiteit was om ‘n landdros te wees in Suid-Afrika.

Hiemee die inleiding van die eBoek:

“Dit is die verhaal van ‘n Afrikaner seun wat gedurende die oorlogsjare van die Tweede Wêreld Oorlog en vir ‘ paar jaar daarna groot geword het in die Natalse Middelande. Dit was ‘n Duitssprekende gemeenskap en weens die vyandigheid wat veroorsaak was deur die inval in Duitswes Afrika in 1914 was hy en die ander vier Afrikaans sprekende kinders by die skool geboelie en aangerand deur die groter seuns. Hy was die enigste een wat teruggeveg het en sy oorlog teen hulle het eers ten einde gekom toe hy in graad tien was.

Die weiering om geboelie te word was ‘n eienskap wat kenmerkend was lewenslank en wat veral tydens sy loopbaan na vore gekom het. Gedurende die jare wat hy as beide in die distriks- as streekhowe aanklaer was en later as landdros in die distriks- en streekhowe en op verskeie plekke oor die land was verskeie poghings aangewend om hom te boelie. Die pogings is geloods deur selfs die hoof van die Departement van Justisie en van die ander meer senior beamptes van die Departement om hulle te help of nie teen te gaan in verskeie korrupte praktyke. Hy het gevind dat hy die enigste landdros en later toe hy op die Departementele Inspektoraat was, die enigste inspekteur wat nie aan hulle eise voldoen het nie.

Dit het ‘n loopbaan van spanning en stres meegebring wat dikwels sy geestelike en emosionele vermoëns tot die uiterste toe beproef het. Hy moes al hierdie gebeure en struwelinge alleen hanteer, selfs sonder die bystand van sy eggenote.

Op ‘n paar geleenthede het hy vasgestel dat ten spyte van hulle openbare beelde as mense van onkreukbare integriteit selfs by hulle politieke teenstanders, hulle nie die toonbeelde van die einskappe was nie. Hulle was bloot politici wie se doel was om aan bewind te bly ten all koste en dat hulle ware karakters nie sonder letsels was nie. Sy ondervinding van die mense het nie openbaar bekend geword nie. Sou dit bekend geword het sou dit heel moontlik die toekoms van die land ingrypend kon beïnvloed het. Ongelukkig het die pers destyds of nie in die soort gebeure belangstel nie of meer waarskynlik was dit so geïntimideer dat hulle nie kon waag om die aangeleenthede bekend te maak nie.

Aangesien sy eie lewe onbetwisbaar was en hy altyd gesorg het dat sy optrede korrek was, kon die Departement nie daarin slaag om hom af te dank nie, ten spyte van verskeie pogings om dit te doen. In die verband moet in ag geneem word dat daar toe geen organisasie bestaan het wat enige beampte kon beskerm teen die arbitrêre gedrag van politici en senior beamptes van departemente nie.

Die verhaal van sy lewe en loopbaan klink soos ‘n denkbeeldige boek wat geskryf is deur ‘n skrywer van rillers op die geestelike en emosionele vlak. Elke bewering in die boek is egter waar.

Ek glo dat dit baie lig sal werp op wat agter die skerms gebeur het.

Andrew Barlow, Januarie 2013”

Joernaliste en ander belanghebbendes wat belangstel om ‘n resensie te doen oor die ”Maverickt Magistrate” is welkom myAfrikaans te kontak by bestelling@myafrikaans.com.

What could have been without the Anglo Boer War

December 18, 2012 in Uncategorized

Extract from the new eBook from Andrew Barlow: South African Illusions and Delusions

http://myafrikaans.com/afrikaanse-skrywers/andrew-barlow.html

South African Illusions and Delusions

Nine

What Could Have Been?

After Britain occupied the Cape in 1806, there were clashes and resistance between the Afrikaners and the British. Attempts by the British, especially by Lord Charles Somerset, to anglicise the Afrikaners, failed. When religious ministers for the Afrikaners could no longer be obtained from the Netherlands (due to the annexation) he imported Scottish Ministers. At the time it was customary for ministers of religion to be paid by the government. This was only to change some time later. Dr. Andrew Murray is the best known of them. The Scottish ministers performed their duties faithfully and served their congregations well. They remained true to their origins but were dedicated ministers of religion who are still revered in the history of the Afrikaners. All of them became fluent in Afrikaans and Dutch – Dutch was still the written language and the language of religion for the Afrikaners. An Afrikaans translation of the Bible appeared for the first time in 1923.

The British established governmental organs in many towns; built schools and appointed trained teachers and appointed magistrates. The changes did not take place without resistance. The Afrikaners in the area surrounding Graaff Reinet were the most unruly of all. While the colony was still a Netherlands possession, they regarded themselves as independent. When the British took over the resistance was merely increased. As already mentioned the “rebellion” of Slachtersnek occurred in that area. In the main, however, the English and Afrikaners got on increasingly well with each other and progress took place in many fields.

The only real problem was the continuing and serious conflict on the Eastern Border. The main objections to British rule were the emancipation of the slaves and judicial equality of all persons. These have been dealt with. After the recalcitrant persons had left the Cape Colony the remaining Afrikaners and English were reconciled increasingly. The Afrikaners became progressive, often well educated and often wealthy and settled. Their leaders were sober, intelligent and educated persons. Their power grew with little resistance and unpleasantness.

They also experienced a growing need to have their language recognised together with English as an official language. They succeeded to a large degree in this. Afrikaans instead of Dutch also became more and more important to them. The First Language Movement originated there. It is important to note that F.W.Reitz, who lived in Cape Town, when he was invested as State President of the Free State was shocked to find that the investiture was conducted in high flying Dutch while he had expected this to be in Afrikaans. He was not fluent in high Dutch. He remarked on this after the ceremony and was then told that they reserve High Dutch only for State occasions! In the two republics where the Afrikaners ruled themselves they were more than fifty years behind their compatriots in the Cape Colony in the recognition and use of Afrikaans. However, it is often stated as the main justification of the South African War that it made the Afrikaners conscious of their national identity and fused them into a nation. Again, a consideration of the facts will immediately make clear the invalidity of that statement. The Afrikaners in the Cape Colony had advanced very far beyond both republics in the use and development and recognition of Afrikaans and in their Afrikaans nationalism. They were a solid, unified cultural and political bloc. There are Afrikaans writers who dispute this and allege a secret odious complot between the leaders of the Afrikaner Bond and certain English leaders such as Rhodes, to undermine Afrikaans and the Afrikaners. This is simply either a distortion or a deliberate misinterpretation of the facts.

The Afrikaners in the Cape held the balance of the political power. W.P. Schreiner the son of a German missionary and an English mother was English speaking and was the Prime Minister of the Cape Colony. He became Prime Minister with the support of the Afrikanerbond under Jan Hofmeyer – Onze Jan. The Afrikaners in the colony were therefore overall a contented, responsible people with a rosy future. This must be borne in mind when the period of James Barry Munnik Hertzog is dealt with.

In the Free State matters were developing on a similar basis although not at the same pace as in the Cape Colony.  The two groups there experienced few problems and lived in harmony. The republic was well governed from the start. The only problem arose during the short period when Pretorius of the Transvaal tried to sit on two chairs at the same time, because he wanted to unite the two republics – and this at a time when the Transvaal was torn asunder with civil strife and had various States President and Commandants-General. The problems – for the Free State passed away quickly and left no permanent scars.

Had the South African War not taken place matters in the Free State would have progressed very much as they had in the Cape Colony.

In the Transvaal the position was quite different. There were at many places a significant English population where as in Heidelberg, the two groups also lived in increasing harmony and mutual appreciation. Details of this can be found inter alia in Heidelbergers of the Boer War  by Ian Uys.

Emotions before, during and after the Anglo-Boer War ran high between both sides. In spite of this there were numerous incidents which showed that the English speaking people and the Afrikaners could, if this had after the war been pursued properly, as Louis Botha and Jan Smuts attempted incompetently, have lived and worked in great harmony to build this country into a prosperous and stable one. Most of the English speaking people at Heidelberg (T) remained neutral and did not assist the Boers. On the other hand they neither assisted the British. However, when the British forces occupied Heidelberg and the surrounding area, the British military authorities persecuted many of the English speaking people on totally false and spurious allegations of co-operating with the Boers. Some of them were interned and others were imprisoned. There were as usual the injustices caused by the avarice and unscrupulousness of individuals. A British commander who was stationed at Heidelberg wanted the home of a prominent English family as his headquarters. In order to achieve this he had the husband interned and imprisoned at Cape Town and the wife banned to Cape Town on completely false and unfounded charges of conspiring with the Boers.

On the other hand during the period when the Republican Government still controlled the Transvaal and while the commandos had several resounding successes the English people in the towns were not molested nor ill treated.

A few, because they considered themselves to be Transvaal citizens, joined the Transvaal forces such as Commandant Mears of Heidelberg and Cheere Emmet of Boksburg. Emmet was Louis Botha’s brother in law and rose to the rank of general. Both were among the most competent of the officers on the Transvaal side. Mears was a disciplinarian who did not brook any indiscipline or unwillingness to fight. He used the sjambok to inspire his burghers with both. On occasion Louis Botha remonstrated with him about this and Mears then threatened to take his commando to the Free State and to fight there. He was then left in peace. (Christiaan de Wet also used the sjambok as an effective disciplinarian).

Milner took over the government of the two new colonies and imported a number of brilliant and enthusiastic young men to assist him. They came to be known rather derisively as “Milner’s Kindergarten.” His ideal was to forge the whole of South Africa into an English speaking colony. The Afrikaners had to become Englishmen – after all the Anglo-Saxon race was the best race in the world and they were fit, able and destined to rule the world.

Much of what Milner intended and attempted to achieve was admirable. The Kruger National Park was but an idea in a law passed by the Transvaal Volksraad under Kruger. It had, however in the Treaty of Vereeniging been stipulated that the laws of the Transvaal would be carried out and enforced. He then appointed Colonel Stevenson-Hamilton to carry out the provisions of the act and the Kruger National Park became a reality.

The reconciliation of the disparate factions in the Afrikaner people had to be achieved. The enmity between the Bitterenders and the “Handsuppers” and “Joiners” had to be resolved. This had to be done, not to consolidate the Afrikaners but to remove the enmity in their ranks which was a stumbling block for Milner in the achievement of his greater ideal. The adults could not be anglicised but if they could be reconciled their children could be turned into English men and women.

  The Commissioners at all the various centres had to report regularly on the progress that had been made in this. The commissioner at Pietersburg on occasion reported that the enmity there was still very deep and alive and gave as an example the incident when a Bitterender had at a meeting called a Joiner a donnerse bliksem. This he said was apparently a very serious insult although the literal meaning was merely thunder and lightning.

He took measures to protect the impoverished burghers from being exploited by traders and others.

However, like Sir Charles Somerset, his actions to anglicise had exactly the opposite effect. Dutch was relegated to the position where for all practical purposes it was not taught in the schools. Except for this the schools which were established under his rule were in the circumstances of a high quality. In the Free State general James Barry Munnik Hertzog, a man who is not credited with real abilities as a statesman by the Afrikaners, thwarted Milner. In the Transvaal Smuts as minister of Education toed the Milner line. Private schools were established where the Afrikaans youth was taught in their “language” – which was not Afrikaans but Dutch.

Homo sapiens is the only animal which does not learn from experience. If the British Government had considered and analysed the previous attempts, particularly by Lord Charles Somerset to anglicise the Afrikaners, they would have realised that Milner was probably the most unsuitable person to be appointed to South Africa.

There is a striking resemblance in one particular aspect between Rhodes, Milner and Hitler. All three were men in a desperate hurry. All three of them had a burning desire to see their ambitions realised fully within their own life times. Rhodes, Chamberlain and Milner wanted the British Empire to be expanded to encompass most of the world. Rhodes wanted this to start at the Cape and progress from there to Cairo – but with Rhodes acknowledged as the main architect of this – and very quickly. Chamberlain did not like the idea of Rhodes having the desire to be the main architect and was willing to let matters develop “of their own accord and more or less in their own time” towards that end, with the Colonial office of which he was the Secretary, as the main architect. Milner had a similar ambition to that of Rhodes and with Rhodes, after the Jameson Raid, out of the picture, took over. He was in many ways, especially in his personal life, a frustrated man. He would not, like Chamberlain wait until Kruger died or retired and a progressive government in the Transvaal took over, as in all probability it would have, but was determined to find or invent a casus belli to force matters to a head and to incorporate both republics in the British Empire. Hitler wanted to see his ambitions in Eastern Europe and in the Soviet Union realised in his own lifetime.

There had been strong opposition in Britain to Milner’s appointment, and Sir Henry Campbell-Bannerman had asked for his recall. Eventually on the 2nd April 1905 Milner left – a disillusioned man. He had come up against the stone wall of indestructible nationalism. It is possible to subjugate a nation and to incorporate it into the empire of the victorious country. There are certain unalterable requirements for this to succeed. If the soul of the nation is sought to be destroyed that nation will oppose the conqueror with all the means at its disposable. Any nation’s language is one of its most important possessions. It is, probably invariably, the one characteristic which more than anything else makes it a nation. At the peace conference in Pretoria Milner and General James Barry Munnik Hertzog clashed. When article 5 of the treaty, the article dealing with language rights, was being discussed Milner in reply to Hertzog said that he wanted only one language in South Africa. Herztog replied that that was what he wanted. They were not talking about the same language. Milner wanted the Afrikaners to become English. This desire of many British rulers in this country has probably done more than anything else to antagonise even the most moderate Afrikaners.

If there had been no deliberate attempt after the war to anglicise the Afrikaners, reconciliation between them and the English speaking people would quite possibly have been achieved to a very large extent. The atrocities committed by the British; the concentration camps, the rape, murder and pillage committed on a large scale by them, the permitting and even encouraging the black populations in several areas and of those black men in their employ to also commit these atrocities; might have become somewhat more dim in their memories. This would only have occurred if the government by the British after the war was in every sense a benevolent one towards them.

This was not so. Their language was suppressed. Their country had been wantonly destroyed. Their children, especially their children, had been killed in their camps. They were in a far worse position then than their forebears had been when they had trekked in their wagons with their possessions from the Cape into the Free State and the Transvaal. Their forbears had hacked out of the country a stable civilisation, in a country where nothing like that had existed before. They returned after the war to black burnt ruins where there was nothing but desolation and the putrid smell of death; penniless and in poverty.

The British Government had agreed to the paltry sum of three million pounds to put them back on their feet. Most of this went to the traitors – even then in drips and drabs, given reluctantly and grudgingly.

If, in view of the Afrikaners’ ability to forgive and forget, the leaders on both sides had made a concerted effort to mould the two groups into a South African nation with the retention of their separate identities, the country and its peoples would have benefited tremendously. Botha and Smuts, especially Smuts after the death of Botha in 1919, emphasised the English interest to the almost total non-recognition of the Afrikaner interest. The English speaking political leaders made no attempt to further any real co-operation.

In the Free State Hertzog mobilized the Afrikaners and fought the English education system tooth and nail. After self government was granted to the Free State, after Milner had left, he introduced an education system that put Dutch on a par with English. In the Transvaal Smuts, after self government was granted, became the minister for education. At first sight this might seem a strange port folio for a man like Smuts. If what he had done before, if what has been set out about him before is borne in mind, it fits in well with his overall strategy. He had nestled into the niche which he had prepared all along. Whichever way the war went, Smuts would emerge victorious. He would take over where Milner had left off. He would make the Afrikaner children and the subsequent Afrikaner generations English. His education policy was directed to this end.

Botha genuinely desired to reconcile the two groups but he was out of his depth. It was a difficult task and with Smuts at his side an impossible one. Botha had come out of the war with a well deserved reputation as an extremely capable general. He had a great following due to this. His party’s resounding victory at the first election was proof of this.

The English speaking section of the Transvaal made his work no easier. The animosity towards the Afrikaners was intense. The feeling that England’s – not Britain’s – interests were paramount was uppermost in their minds. The Afrikaners were barred from all but the most menial and unskilled employment.

 The conditions which developed in the Cape Colony and the Free State could have occurred in the Transvaal only if an informed, intelligent person such as Piet Joubert had been State President and not Paul Kruger.

Had Piet Joubert been State President the South African War would not have taken place. The governments of  Natal, the Cape Colony and the Free State agreed with the British government that the territories in South Africa should unite in a political and economic unit. The most important uncertainty was whether this should be by means of a federation or con federation of states. For any informed, intelligent person the necessity of this would have been clear.

If this had happened, as it inevitably must have happened once Paul Kruger was no longer the President, Smuts would not have been one of the main actors on the political stage. His divisive and therefore destructive role would not have been in the script.

A system was evolving in the Cape Colony and Natal which to the incalculable harm of the country was destroyed by the South African War – in 1910 with unification. In these two colonies any person could, if he complied with certain requirements, obtain the right to vote. The requirements had mainly to do with a certain measure of literacy and income. A natural development thereof would eventually have led to a peaceful and generally accepted solution of the colour problem.

In order to obtain the co-operation of the black people in the Transvaal and the Orange Free State, the British government had promised that they would be granted political rights similar to those pertaining in the Cape Colony. This promise was not kept. It was deferred until self government was to be granted. When the four colonies, as they then were, were united in 1910 the matter was not dealt with. It was left to be dealt with by the Union Government. In 1906 chief Segale of the Kgatla tribe reported that he had found that extreme disillusionment existed among the black people in the Transvaal because of the non-fulfilment of British promises and that if war between the Boers and the British were then to break out then the black people would support the Boers as their treatment under the Boers had been better than under the British. To these indispensable allies of the British in the war, allies without whose assistance they could not have fought that war, the British, the English as the world in general refers to them, were the perfidious Albion  of the French or the promiscuous Hussy  of the Russians.

This deliberate neglect, the disregard of a serious undertaking and pledge, was as so often in the history of the British Empire made in order to achieve an immediate advantage. The advantage in this case being to be rid of the responsibility for the governing of the colonies. The material benefit to the Empire of the Witwatersrand gold had been assured. The ideal of the expansion of the empire had been secured. The politicians and the Randlords greed had been satisfied.

Milner had in mind for South Africa a great preponderance, a tremendous majority of Britons to make sure that the British would permanently be in control of the country. To this end a mass emigration of Britons to South Africa would have to take place. The British Government did not succeed in this; immigrants arrived here only in small insignificant numbers. The reason was that the British people had no wish to immigrate to a country beset with a “Native Problem” which could only become more serious as time went on. They went to places like Australia, New Zealand, Canada and the United States in great numbers.

Without the South African War the Afrikaners in the Free State and the Transvaal would not have lost l3,6% of their population – 28000 deaths in the concentration camps and 6000 deaths on the battle fields.

The Afrikaners’ entry into the trade and industrial sectors would not have taken place with the animosity and opposition of the English with which it had to cope until well into the second half of the twentieth century.

The deep seated resentment, resistance and soul destroying frustration of being prohibited from following any occupation which was the lot of other races for decades would not have taken place. The country was known to be rich in minerals. Industrial development would have taken place rapidly in spite of the rabid jingo opposition to such progress. South Africa would quite possibly have surpassed Australia in this respect. This development allied with the liberal policy of the Cape and to a lesser extent that of Natal would have ensured that the political integration of the various people would have followed a course whereby most of the major problems would have been solved almost unnoticed.

The country would have progressed unstoppably much further in all spheres of trade and industry as is at present the case.

The enmity between Boer and Brit which still bedevils the relations between the two groups would not have existed. The Afrikaners in the Cape Colony had a greater consciousness of identity than those in the Free State and Transvaal. The progress in the Cape Colony would inevitably have spread to the two republics.

The South African War was disastrous in several ways. If the route which Gladstone preferred had been followed this would not have been the case. As mentioned earlier the Cape, Natal and the Free State were in agreement that some kind of union, whether a federation or a con federation of states, was necessary. Many Transvalers were also in favour of this. The schemes of Milner, Rhodes, Chamberlain and several others wrecked this possibility. The evil that men do live after them.

It destroyed the British Empire. After the humiliations which British arms had suffered repeatedly at the hands of a few untrained farmers, after almost half a million men were unable to subjugate a handful of men who were still fighting, very few if any countries took the British seriously as a military power. India in particular, the Crown jewel in the Empire, began to realise that it could look forward to throwing off that yoke – other possessions woke to the same fact.

The dream of Milner, Rhodes and Chamberlain of an Empire ruled by the Anglo-Saxon English, the people of destiny, assisted by the white Anglo-Saxons of the colonies, would rule the world and would take the non-white colonies under their collective wings was a shattered dream.

The material loss of the war to Britain was severe – it cost more than two hundred million pounds – a colossal sum in those days. But much more than this was the loss of international prestige. The pursuit of the ideal to extend the empire to cover most of the planet lost impetus – it came to almost a standstill. The Great War, the First World War, was due to a power struggle between Britain and Germany. The assassination at Sarajevo was merely the spark in the powder keg. If the South African War had been avoided Britain’s prestige and the fear in which it was held by the other powers would not have been diminished. It is a real possibility that war between Britain and Germany would then not have taken place.

If the First World War had not taken place the Second World War would not have taken place. That conflict, taking everything into account would, if any war had broken out, have been confined to the Pacific Ocean area. (The war in the West in fact persuaded Japan that it could attack and seize areas rich in raw material in the Far East with impunity and at one tremendous blow cripple the United States of America to such an extent that it could not wage war against Japan effectively) Europe and Russia would not have been involved – Hitler could in the circumstances which then obtained not have arisen as the trumpet call to arms for the German people to set right the injustices of the treaty of Versailles as that treaty would not have existed. There would have been no Treaty of Versailles. Hitler with his dream of acquiring lebensraum eastwards would not have been on any political front or horizon.

Stalin might not have been obsessed with the arms race. The Soviet Union might possibly have progressed far more peacefully and with far greater material benefits to its people. The communist ideal of a communist world might, however, have necessitated a war against that state. Such a war would not have had the devastating and ruinous effect which the Second World War had.

A federation of the South African states was rendered impossible. The union of only the Cape, Natal, the Transvaal and the Free State made this impossible. This was to the detriment of the territory.

Enmity between the Afrikaners and the English would not be eliminated in a hundred years. There is still a great deal of that.

The Afrikaners would not have lost a major portion of their people. Recovery of this loss has been impossible.

The balance sheet of that war shows only losses. Even the mining magnates were losers. Their gains, if the war had not taken place, would have been greater.

There are better ways than war to solve differences and problems.

Like the Transvaal which had the men with the intelligence and the knowledge and the vision to lead it into its industrial revolution after the discovery of gold but who were brushed aside by its people and a militant ignorant narrow minded incompetent man placed at its helm, Britain had its men of vision who also were brushed aside and it had militant, self-seeking, narrow minded men at its helm. Gladstone and his supporters could have taken Britain and its empire to greater heights – peacefully and successfully.”

Google

#eBoeke

Kruitvat

December 11, 2012 in Uncategorized

 

Henning J van Vuuren het ná skool aan die Universiteit van Pretoria in die regte studeer. Daarna sluit hy hom by die Suid-Afrikaanse Polisie aan, waar hy ’n offisier word. Hy bekwaam hom later as prokureur, maar sy passie vir skryf laat hom ’n kursus in Kreatiewe Skryfkuns en Joernalistiek loop. Hy het ook as joernalis vir die Laevelder in Nelspruit gewerk. Etlike kortverhale uit sy pen, in Afrikaans sowel as Engels, is op Litnet gepubliseer, en hy was in 2009/2010 een van die top-vyf in Tafelberg/Sanlam se Jeugromankompetisie.

Marius Visser skryf in Rapport dat Kruitvat deur Henning Janse van Vuuren ’n triomf is. Dis ’n karaktergedrewe heuningpot van intrige en spanning wat die ondenkbare regkry: Dit spin ’n storie in die hier en nou wat jou laat vergeet hy’s Afrikaans; wat enduit boei en oortuig met sy taalgebruik en gebeure; wat jou hardop laat lag en jou laat seker maak die voordeur is dig gesluit – sonder om, en dis nog een van die slaggate in Afrikaanse prosa, jou soos ’n 12-jarige te behandel.

Uittreksel uit die eBoek, Kruitvat:

Adriaan.”

Adriaan wip soos hy skrik. Hy is besig om die deur agter hom toe te stoot.

Genade, oom Bert!”

n Fyn glimlag speel om die apteker se lippe.

Skuldige gewete?”

Nee wat. Hoekom sal ek hê?”

Bert Badenhorst steek sy hande in sy wit oorjas se sakke.

Ek sien jy dra nie vandag jou kisklere nie.”

Nee, Oom. Monica gaan …”

Moenie sleg voel nie. Ek gaan ook nie daai korrelkop se begrafnis bywoon nie.”

n Voetganger slenter nader, kyk belangstellend na sy eie weerkaatsing in Bosveldnuus se venster en drentel verby sonder om te groet.

Maaifoedie,” snork Bert. “Ja, die wêreld is ’n beter plek sonder hom.”

Adriaan voel hoe sy bloeddruk styg.

Hoe meen Oom?”

Gmf, daai vent het my jare gelede by die Aptekersraad aangegee. Hy het loop en vertel ek meng bakpoeier met sout en verkoop dit as Panado. Regte ou nincompoop.”

En?”

En wat?” Bert rek hom tot sy volle lengte. Hy troon ’n halwe kop bo Adriaan uit. “Probeer jy ’n grap van my maak?”

Nog voetgangers stap nader. Bert staan kiertsregop, knik styf en wag met ingehoue asem tot hulle verby is, voor hy aangaan.

Dis nie grappies nie. Ek was onskuldig.”

Ek vra maar net. Ek weet mos nie.”

Bert lek vinnig oor sy lippe. Dit lyk of ’n bietjie kleur na sy gesig terugkeer.

Adriaan, dié swart man wat hier by jou werk, is hy ’n Mosambieker? Ek het nou die dag al met Monicatjie hieroor gepraat. Maar sy het niks aan die saak gedoen nie.”

Bert se kop sak ’n aks vooroor.

Oom praat seker van Onassis. Hy is ’n boorling van Mosambiek … as ek reg verstaan. Maar hy het Suid-Afrikaanse burgerskap. Ek het na sy ID gekyk.”

Dit tref Adriaan skielik dat hy nog nie Onassis se WVF-dokumentasie met die Departement van Arbeid uitgeklaar het nie.

Kyk, Adriaan, ons het al vir meer as ’n jaar goeie buurmanskap. Dié man, Onassis as jy so sê … kyk, is dit nodig dat hy hier agter woon?”

Hoe bedoel Oom? Pla hy? Raas hy dalk? Doen hy iets verkeerd? Daar is ’n woonstel beskikbaar en dis deel van sy diensvoordele!”

Bert vroetel in sy oorjas en lek weer vinnig oor sy lippe. Bosveldnuus se deur swaai oop en Monica kom handsak onder die arm uit.

Haai, is jy nog hier, Adriaan? Môre, Oom.”

Môre. Verskoon my.”

Hy verdwyn ding-dong by die apteek in.

Kliek op die afbeelding om die eBoek te koop teen slegs R86.76! 

Max du Preez oor leierskap in Afrika

December 8, 2012 in Uncategorized

Voel dit nie ook partykeer asof jy uitmis as kommentaar oor ‘n nuwe niefiksie boek of oor sake van belang in die briewekolome van koerante verskyn nie.

Max du Preez skryf byvoorbeeld in The Mercury dat die toenemende onverdraagsaamheid en ondertoon van geweld in Suid-Afrika aangevuur word deur die houding en uitsprake van ons mees senior politici.

Feitlik elke dag , word ons gekonfronteer met iemand wat in die openbaar verklaar dat hy sal “sterf ” vir iemand of iets.

Wat staan in jou pad: Niefiksie boeke is ontsaglik duur in Suid-Afrika, besige mense kom nie altyd by ‘n boekwinkel uit nie, die boeke se formaat is te lank vir jou besige skedule en dit is onprakties om ‘n boek saam te dra vir ingeval daar iewers in die dag ‘n paar minute is om verder aan die boek te lees.

Nou het Tabelberg Kortboeke, wat beskikbaar is by myAfrikaans.com, die oplossing: kort eBoeke, met sakpaspryse, oor aktuele kwessies wat geskryf is deur die voorste meningsvormers. Erika Oosthuysen, niefiksie uitgewer, het gesê: “Ons is in ons noppies met die loodsing vandag van ’n nuwe reeks eBoeke, Tafelberg Kortboeke, waarin van Suid-Afrika se topkommentators en -skrywers aan die woord is. Dis ’n formaat wat skrywers meer ruimte bied as ’n koerantartikel, met plek vir diepte en genuanseerde analise. Tog is dit maklik en vinnig om te lees op selfone of e-lesers. Kort eboeke pas reg in die kraal van besige lesers wat op hoogte wil bly en wat goeie skryfwerk waardeer. In die VSA is daar reeds meer as 2 miljoen kort eBoeke verkoop en die New York Times het die ‘nuwe genre’ verwelkom.”

Max du Preez se kort eBoek “A chief is a chief by the grace of his people” Once we had leaders vergelyk die Suid-Afrikaanse leiers van vandag met die tradisionele leiers van die verlede. Max haal vir Dr. Mamphela Ramphele aan wat van mening is dat die knelpunte in Suid-Afrika van die afgelope dekade hoofsaaklik te wyte is aan die feit dat leierskap monumentaal gefaal het.

As meningsvormers gevra word na watter tipe leierskap in Suid-Afrika krities belangrik is, word na Staatsmanne soos Franklin D Roosevelt en Winston Churchill of besigheidsleiers soos Steve Jobs verwys. Max dui suksesvol in hierdie eBoek aan daar ‘n goudmyn is van navolgenswaardige en partykeer skouspelagtige leiers in Suid-Afrika se pre-koloniale en vroeë koloniale tydperk. Daar is in die Suid-Afrikaanse geskiedenis mans en vroue wat visie, waagmoed, dapperheid en beginselvastheid getoon het. Wat interessant vir my was dat Max aantoon in die eBoek dat sekere leiers wêreld wye aansien gehad. Met die sterwe van Hoofman Sekhukhune is soos volg berig deur die London Times op 30 Augustus, 1882 : “ We hear this morning from Durban of the death of one of the bravest of our former enemies, the Chief Sekhukhune…… The news carries us some years back to the time when the name of Sekhuhune was a name of dread, first to the Dutch and then to the English Colonists of the Transvaal and Natal” ( bladsy 8 van die eBoek).

Dit is dus nie nodig dat daar altyd buite Suid-Afrika gesoek moet word vir voorbeelde van visioenêre leiers nie. Max skryf dat as die leierskap- vaardighede, styl en visie van sekere Suid-Afrikaanse konings, sendelinge, en filosowe van gister ontleed word, vind ons dat vandag se leiers se verskonings van kolonialisme, apartheid, Westerse imperialisme, en neoliberalisme nie werklik water dra nie.

Max du Preez se kort eBoek “A chief is a chief by the grace of his people” beslaan 52 bladsye, word uitgegee deur Tafelberg Uitgewers en is beskikbaar by myAfrikaans.com vir slegs R38.42

 

Google

eBoek oor die Zulu Kryger

December 5, 2012 in Uncategorized

The Zulu Warrior. Soos dikwel die geval is, is daar wanoppvattings oor die Zoeloes, die geskiedenis van daardie tyd en dus die houding van mense en selfs die van ernstige geskiedkundiges oor die mense en die gebeure. In hierdie boek is die geskiedenis getrou weergegee. Die relaas wentel om die denkbeeldige ervaring van een Zoeloe kryger vanaf die tyd toe hy ‘n seun van vyftien jaar oud tydens die regering van Shaka was totdat hy ‘n ou man tydens die heerskappy van die Zoeloe koning Cetewayo was.

.

Min bekende gebeure tydens die regering van Shaka word behandel. Waar Shaka as ‘n Afrika Napoleon beskou word, word die juiste posisie duidelik gemaak en is dit sonder twyfel dat hy ‘n bekwame krygsman was maar dat hy ‘n volslae psigopaat was. ‘n Interessante aspek is dat hy reeds toe metodes ontwerp het om witmense in ‘n oorlog te verslaan – metodes wat nie deur Dingane gevolg was nie. ‘n Ander siening van die traktaat tussen Dingane en Piet Retief word behandel en die slag van Bloedrivier word uit ‘n ander oogpunt benader – soos die Zoeloes dit ervaar het. Die gebeure word geweef om die lewe van die kryger wat die naam van die “Die Wellustige” deur Shaka gegee was weens ‘n insident in ‘n geveg. Die geheel en al ineenstorting van die Zoeloe kewenswyse en hoe dit die gesinslewe vernietig het en die gevolglike emosionele trauma vir die Zoeloes word in die lewe van die kryger uitgebeeld. Dit is ‘n verhaal van die geskiedenis van Die Zoeloes van daardie tyd, maar die stormagtige lewe en die verwoesting daarvan van die kryger en sy lewe en sy uiteindelike huwelik met ‘n meisie wat ‘n gevange was in Dingaan se isigodlo senkosi (harem) Hoe die meisie wat geen familie meer gehad het nadat haar mense uitgewis was nie, deur die kryger met ‘n slim plan na sy ouers kon neem en uiteindelike met haar kon trou. Maar hoe sy by sy ouers gebly het al kon sy later na hom by sy militêre kraal gaan omdat sy nie die oumense alleen wou laat nie. Hoe hy later na die Slag van Bloedrivier na haar en sy ouers kon gaan, moeg van oorlog en swak regeerders

 

.

Kliek op die afbeelding om die eBoek te koop!

Google